تبليغاتX
غزل های عارفانه - مرگ
سروده های یک سبزواری
 مرگ
ای مرگ سراغت زمی  دوست بپرسم         من  می  نخورم  از  غم  این  مرگ  نترسم  

معشوق چو با مرگ مرا زندگی اموخت       من مردم و این مرگ به حالم چو دلش سوخت   

****  

ای مرگ اجل با من مسکین نشود جفت      داند  که  نیرزد  بر  من  مرگ  بسی  مفت   

من مرگ نخواهم اجلم زهر فراق است         غمخوانه ی قلبم چو که بی مرگ یراق است  

دنیای سیه چشم به من مرگ نیاموخت         کین دل  زفراق  اجل  مرگ  بسی سوخت       

****   

ای مرگ سراغ من مجنون صفت اکنون تو بیا         تا بگویم شرح درد عالم مستی به تو

 

|+| نوشته شده توسط علی رودسرابی در پنجشنبه یازدهم آبان 1385  |
 
 
بالا